Samotność przy cukrzycy typu 1 – Type One Style
Przejdź do treści
Darmowa przesyłka priorytetowa od £25 🎁
Koszyk
1 sztuka

Wszystko o cukrzycy

Samotność przy cukrzycy typu 1

Opublikowano: 23 paź 2024, Autor: Charlie Cawsey

Zrozumieć samotność i cukrzycę typu 1

Jesteśmy tu, aby porozmawiać o samotności i o tym, jak wpływa ona na osoby radzące sobie z cukrzycą typu 1. Możesz tego doświadczać lub doświadczać osobiście – albo dotyka to kogoś bliskiego.

Definicja samotności

Większość ludzi opisuje samotność jako uczucie smutku, że nie ma się przyjaciół lub towarzystwa (lub czuje się, że się ich nie ma). Dla wielu z nas żyjących z cukrzycą typu 1 samotność to dużo więcej niż tylko fizyczna izolacja. To często poczucie, że jesteśmy nierozumiani lub odizolowani, ponieważ jesteśmy inni.

Przyczyny samotności w cukrzycy typu 1

Dlaczego czujemy się sami?

Radzenie sobie z cukrzycą typu 1 jest trudne. Dla tych z nas, którzy mają cukrzycę typu 1, konkretne czynniki mogą przyczyniać się do poczucia samotności. Dla niektórych jest to społeczna stigmatyzacja życia z chorobą przewlekłą.

Dla wielu codzienna rutyna może być izolująca. Wymaga to troski i uwagi każdego dnia:

  1.     Monitorowanie poziomu cukru we krwi
  2.     Podawanie insuliny
  3.     Konieczność ciągłego pamiętania o dostosowywaniu stylu życia.

Wszystko to może odbić się ogromnym echem na emocjach; emocjonalna izolacja często pogłębiana jest przez brak wsparcia społecznego lub odpowiedniej opieki medycznej.

W końcu pojawia się obciążenie emocjonalne, którym nie możemy się podzielić – lub którego osoby bez cukrzycy typu 1 nie potrafią łatwo zrozumieć: wielu z nas jest wdzięcznych za wsparcie przyjaciół i rodziny, ale nie chce być ciężarem, kłopotem ani zawadą. To sprawia, że oddalamy się od najbliższych, co prowadzi do większej samotności.

 

Cukrzyca typu 1: Izolująca diagnoza

Samotność często wiąże się ze znaczącą (a nawet szokującą) zmianą okoliczności. Diagnoza cukrzycy typu 1 zdecydowanie do takich zmian należy.

Z własnego doświadczenia wiemy, jak bardzo izolująca może być diagnoza. Wszystko, co myśleliśmy, że wiemy o naszym ciele, ulega zmianie. Czeka nas niezwykle szybka nauka, ponieważ musimy szybko opanować radzenie sobie z chorobą. Niestety, czasem brakuje wsparcia, przez co musimy radzić sobie sami. Nagle zostajemy wrzuceni w nową rzeczywistość ciągłego samokształcenia: nieustanne badania krwi, ciągłe liczenie węglowodanów, zastrzyki z insuliny oraz nauka korzystania z pomp insulinowych i sensorów CGM. Do tego na początku trzeba być czujnym całą dobę, podczas gdy wszyscy inni mogą żyć tak jak dawniej – co bywa bardzo izolujące.

Pogłębiając przepaść empatii, nasza rodzina, przyjaciele i koledzy z pracy prawdopodobnie nie mają pojęcia, jak skomplikowane jest radzenie sobie z cukrzycą typu 1 i ile energii psychicznej to wymaga. Ani jak wielka to waga, na przykład nagłe rzucanie wszystkiego (i wszystkich), aby sprawdzić poziom cukru we krwi. To obciążenie emocjonalne, które – w skrajnych przypadkach – może prowadzić do wypalenia cukrzycowego. (Wypalenie cukrzycowe to określenie sytuacji, w której energia psychiczna potrzebna do radzenia sobie z cukrzycą typu 1 staje się przytłaczająca). Często pojawia się poczucie, że przyjaciele i rodzina nie doceniają tego, jak wielki wpływ cukrzyca typu 1 ma na nasze zdrowie psychiczne. Takie uczucia jeszcze bardziej nas od nich oddalają.

W przeciwieństwie do innych schorzeń tutaj nie ma „przerw” ani dni wolnych. Tak to już wygląda. Każdy dzień może wydawać się kolejnym testem, gdy dostosowujemy się do nowej rzeczywistości naszego ciała, z jego wyjątkowymi potrzebami i ograniczeniami. Wielu z nas (zupełnie naturalnie) opłakuje swoje ciało sprzed cukrzycy typu 1. I wielu czuje frustrację, bycie „innym”, „odmiennym” […] oraz samotność. Samotność może być błędnym kołem: bycie samotnym może sprawiać, że tęsknimy za kontaktem z ludźmi, ale ten stan umysłu utrudnia nawiązywanie głębszych relacji.

 

Fizyczna izolacja z powodu zagrożeń zdrowotnych związanych z cukrzycą typu 1

Z cukrzycą wiąże się wiele potencjalnych powikłań zdrowotnych. Twój zespół medyczny pomoże Ci sobie z nimi poradzić. Jednak faktem jest, że z powodu cukrzycy typu 1 jesteśmy bardziej podatni na zagrożenia i czeka nas całe życie w niepewności oraz wizyty lekarskie. 

Powiedzmy sobie szczerze: to stresująca perspektywa i dla wielu z nas będzie się ona wiązać z poczuciem samotności.

Oznacza to, że musimy być bardziej surowi w kwestii profilaktyki – często fizycznie się izolując: unikając pewnych sytuacji społecznych, odcinając się od sieci kontaktów i interakcji – oraz wszystkiego pomiędzy. Jeśli z natury jesteś ostrożna/-y, możesz sama/-i narzucić sobie izolację w celu uniknięcia mniejszych ryzyka, co jeszcze bardziej zwiększy Twoją samotność.

Kiedy dopada nas wyczerpanie emocjonalne, wiele osób naturalnie reaguje wycofaniem się z życia towarzyskiego, relacji, wizyt u lekarza, a nawet samej opieki medycznej.

Jak odnaleźć się w świecie, w którym ludzie mylą cukrzycę typu 1 z typem 2

Cukrzyca typu 1 jest znacznie rzadsza niż typ 2. To oznacza, że mniejsze jest prawdopodobieństwo poznania innych osób z tym samym schorzeniem. Wiele materiałów w internecie dotyczy typu 2, więc nie dają one potrzebnego wsparcia. To może być frustrujące i sprawiać, że czujesz się obco. 

Cukrzyca typu 1 to choroba autoimmunologiczna, która nie ma nic wspólnego ze stylem życia. Jeśli jednak ktoś z nią nie żyje, łatwo pomylić ją z typem 2. Może to prowadzić do oceniania i obwiniania: że to przez złe wybory życiowe ma się cukrzycę typu 2. Zdarzało się, że radzono nam naturalne metody leczenia albo po prostu mniej jedzenia cukru. Strach przed takim piętnem, niezrozumieniem lub oceną może powstrzymywać nas przed otwartym mówieniem o cukrzycy typu 1. Brak możliwości otwartej rozmowy potęguje poczucie osamotnienia.

Mimo całej wiedzy i szkoleń wielu pracowników ochrony zdrowia niestety nie rozumie wyjątkowych wyzwań związanych z cukrzycą typu 1 ani tego, jak bardzo jest ona wyczerpująca psychicznie i emocjonalnie. Oznacza to, że:

  1. Stereotypy są powielane, a cukrzyca typu 1 bywa mylona z typem 2.
  2. Pojawiają się błędne założenia co do przyczyn cukrzycy typu 1, przez co porady i wsparcie nie są przydatne – a w gorszym razie są wręcz niestosowne. Przykład: słyszeliśmy o pracownikach służby zdrowia oferujących porady dietetyczne lub dotyczące ćwiczeń, ponieważ pomylili ją z cukrzycą typu 2.

Liczymy na to, że osoby zapewniające nam opiekę medyczną zrozumieją, przez co przechodzimy – w tym stres związany z ciągłym monitorowaniem, dostosowywaniem insuliny i radzeniem sobie ze wahaniami cukru we krwi. Jeśli tego nie robią, czujemy rozczarowanie, niezrozumienie, niesprawiedliwe potraktowanie lub bywamy zbywani… albo wszystko naraz.

Bardziej martwi to, gdy brak zrozumienia uniemożliwia nam zdobycie potrzebnej terapii insulinowej. Nawet tutaj, w Type One Style, zdarzyło się, że nowe recepty na insulinę zostały anulowane przez nowego farmaceutę, który nie rozumiał różnicy między cukrzycą typu 1 a typu 2 – to było bardzo przerażające.

Jednym z rozwiązań jest poszukiwanie specjalistów, których wiedza obejmuje leczenie pacjentów z cukrzycą typu 1, oraz – gdy nadarzy się okazja – pomaganie w edukowaniu i podnoszeniu świadomości w środowisku medycznym.

 

Wsparcie i sposoby na radzenie sobie z samotnością

Czy społeczność diabetyków może pomóc zmniejszyć poczucie samotności?

  1. Tworzenie wspierającej społeczności

    Wszyscy możemy być częścią rozwiązania! Możemy pomagać w zakładaniu lokalnych grup wsparcia i sieci dla osób z cukrzycą typu 1 lub aktywnie w nich uczestniczyć, a także działać w grupach i na forum online. Niezależnie od tego, jak bardzo samotni możemy się czuć, w takich miejscach wiemy, że przynosimy do grupy i że jesteśmy zrozumiani. Przede wszystkim nie czujemy się już tak odizolovaní. Możemy dbać o to, aby te miejsca były przyjazne dla nowych członków, pomocne i łatwe do znalezienia, aby można było nawiązać kontakt.

    Te grupy oferują «poczwórną korzyść» [Uwaga: w oryginale jest triple benefit]. Przede wszystkim stanowią bezpieczną przestrzeń, w której każdy może podzielić się swoimi doświadczeniami związanymi z samotnością z ludźmi, którzy dokładnie rozumieją, przez co przechodzimy – niezależnie od tego, czy chodzi o radzenie sobie z nowymi powikłaniami, czy pomaganie partnerowi w zaakceptowaniu naszej nowej codzienności. Dla niektórych to wytchnienie od niezrozumienia i nietrafionych ocen wokół cukrzycy typu 1.

    W takich grupach każdy rozumie naszą codzienną rzeczywistość życia z cukrzycą typu 1. To świetna okazja, by wymieniać się strategiami i wskazówkami, wspierać każdego, kto potrzebuje dodatkowej pomocy, oraz świętować nawzajem przełomowe momenty i małe sukcesy. To wsparcie emocjonalne to bezcenne narzędzie dla osób walczących z samotnością. Wielu z nas skorzystało na kontakcie z „mentorami” w grupie z cukrzycą typu 1, co pomogło nam przetrwać pierwsze dni i trudniejsze etapy.

    Oprócz pomocy w nawiązywaniu sensownych znajomości, które pomagają pokonać samotność, sieci te inspirują także do działań na rzecz pacjentów zarówno na poziomie lokalnym, jak i krajowym. To bardzo ważne, abyśmy prowadzili kampanie na temat problemów związanych z cukrzycą typu 1 i sami podnosili świadomość. Razem mamy większą siłę, zwiększamy świadomość tego, czym jest cukrzyca typu 1, i ograniczamy powszechne nieporozumienia. W końcu często zapewniają one dostęp do narzędzi edukacyjnych i zasobów, które pomagają nam samodzielnie oswoić się z cukrzycą typu 1.

    Istnieje kilka wspaniałych forów rzeczniczych oferujących wsparcie i materiały. Oto kilka z nich, które mogą się przydać: 

    Breakthrough T1D (dawniej Juvenile Diabetes Research Foundation)

    Beyond Type 1


  2. Edukacja, edukacja i jeszcze raz edukacja o cukrzycy typu 1!
    Najlepszym sposobem na większą empatię oraz obalanie mitów i uprzedzeń wokół cukrzycy typu 1 jest budowanie świadomości. 
    •       Publiczne kampanie edukacyjne informujące o różnicach między cukrzycą typu 1 a typu 2 oraz pokazujące wyzwania związane z radzeniem sobie z cukrzycą typu 1.
    •       Docieranie do szkół, przestrzeni społecznych, organizacji i miejsc pracy.
    •       Zapewnienie, że pracodawcy i nauczyciele są lepiej poinformowani o cukrzycy typu 1 i leczeniu cukrzycy.

    Im lepiej poinformowane jest szersze społeczeństwo, tym mniej samotni i bardziej wsparci będziemy się czuć. Spotkamy się z mniejszą liczbą krytycznych uwag, będziemy mniej stygmatyzowani i dostaniemy mniej niechcianych, błędnych rad (np. dotyczących wyborów żywieniowych).

  3. Lepsza i bardziej otwarta komunikacja w relacjach 

    Poczucie samotności często wynika z tego, że mniej otwarcie mówisz o swoich uczuciach osobom, które są Ci najbliższe. Spróbuj częściej rozmawiać z rodziną, przyjaciółmi lub partnerem o tym, co czujesz. Szczera rozmowa często pomaga czuć się mniej samotnie.

    Szukasz pomocy w radzeniu sobie z wyzwaniami społecznymi przy cukrzycy typu 1? Przeczytaj nasz artykuł Jak cukrzyca typu 1 wpływa na życie towarzyskie: wyzwania i możliwości z nimi związane, gdzie znajdziesz wskazówki, jak łączyć relacje z dbaniem o zdrowie.

    Gdy zobaczysz, jak bardzo najbliżsi mogą Cię wspierać, łatwiej będzie Ci mówić o swoich obawach związanych z cukrzycą typu 1. Edukując otoczenie, poczujesz się mniej samotnie. Warto też pomyśleć o terapii rodzinnej lub par, która pomaga stworzyć przestrzeń do szczerych rozmów.

  4. Większe wsparcie psychologiczne

    Dostęp do pomocy psychologicznej to podstawa. Wielu lekarzy podchodzi do cukrzycy typu 1 kompleksowo, dbając zarówno o ciało, jak i o głowę. W zespołach medycznych często pracują specjaliści od zdrowia psychicznego (psychoterapeuci lub psychologi) znający się na cukrzycy i chorobach przewlekłych. Pomagają oni radzić sobie z emocjami związanymi z cukrzycą typu 1. Dzięki temu można zmniejszyć stres i poczucie samotności.

    Jeśli w Twoim zespole medycznym nie ma psychologa, poszukaj pomocy w okolicy.

    Zapytaj lekarza rodzinnego o dostępne opcje lub zgłoś się samodzielnie (jeśli to możliwe). Możesz też poszukać wsparcia w swojej okolicy: Znajdź lokalne usługi wsparcia psychologicznego

Chcesz poznać społeczności online dla osób z cukrzycą typu 1? Sprawdź nasz przewodnik po społecznościach online dla osób z cukrzycą typu 1: znajdź wsparcie i radź sobie ze wszystkim jak profesjonalista, gdzie znajdziesz wskazówki, jak nawiązywać kontakty z ludźmi, którzy doskonale wiedzą, przez co przechodzisz.

Pomocna dłoń technologii

Nowoczesna technologia zmienia to, jak radzimy sobie z cukrzycą typu 1. Systemy ciągłego monitorowania glikemi, takie jak Dexcom One, oraz pompy insulinowe, takie jak Omnipod, ułatwiają codzienne życie z chorobą.

Dzięki temu łatwiej utrzymać życie towarzyskie i być w ruchu. Rzadziej trzeba przerywać codzienne zajęcia, żeby zmierzyć cukier lub podać insulinę. To wszystko oznacza mniej stresu związanego z chorobą – i mniejsze poczucie odizolowania.

Aplikacje na telefon i strony internetowe pomagają nam dzielić się danymi na żywo z lekarzami lub bliskimi. Już samo dzielenie się tymi informacjami sprawia, że czujemy się bliżej innych i mniej samotnie.

 

6. Jak znaleźć wsparcie w internetowej społeczności osób z cukrzycą

Społeczności osób z cukrzycą typu 1 pomagają pokonać lub uniknąć samotności. Grupy w mediach społecznościowych, fora internetowe i specjalne aplikacje pozwalają nam rozmawiać, dzielić się doświadczeniami i wymieniać poradami z innymi chorymi z całego świata. 

Jeśli czujesz się samotnie lub wszystko Cię przytłacza, te grupy mogą być skarbnicą przydatnych porad. Życzliwe wsparcie w bezpiecznym miejscu bez oceny nie tylko zmniejsza ciężar emocjonalny – może też przerodzić się w trwałe przyjaźnie.

Oto kilka przydatnych miejsc i społeczności, gdzie znajdziesz porady, wsparcie emocjonalne i wymienisz się doświadczeniami:

Grupy na Facebooku

Wielu grup na Facebooku poświęconym cukrzycy typu 1 to miejsca, gdzie można zadać pytania, podzielić się doświadczeniami i uzyskać wsparcie:

  1. Wsparcie przy cukrzycy typu 1
  2. Beyond Type 1
  3. Sportowcy z cukrzycą typu 1
  4. Beyond Type 1: Globalna społeczność online z stroną internetową, aktywnymi kanałami w mediach społecznościowych i aplikacją, która ułatwia kontakt i rozmowę. Znajdziesz tam też artykuły, materiały i osobiste historie.
  5. Diabetes Daily: Forum internetowe i blog dla osób z cukrzycą typu 1 i typu 2. Znajdziesz tu forum, na którym możesz zadawać pytania i prosić o rady.
  6. Tudiabetes.org: Część organizacji Diabetes Hands Foundation. Społeczność online dla osób z cukrzycą typu 1 i typu 2 z forum do zadawania pytań i rozmów o leczeniu cukrzycy.
  7. Reddit – r/diabetes i r/type1diabetes: aktywne i wspierające społeczności na Reddicie, gdzie można wymieniać się poradami.
  8. Children with Diabetes (CWD): fora i społeczności online dla rodzin oraz osób opiekujących się dziećmi z cukrzycą typu 1. Ich celem jest pomoc i wsparcie dla dzieci, rodziców oraz nastolatków radzących sobie z cukrzycą.

 

Wsparcie może być bliżej, niż myślisz…

Korzyści z lokalnych grup społecznościowych dla osób z cukrzycą typu 1

    Lokalne grupy wsparcia dla osób z cukrzycą typu 1 oferują wiele korzyści, takich jak pomoc emocjonalna, praktyczna wiedza o radzeniu sobie z cukrzycą typu 1 oraz poczucie przynależności do społeczności – co pomaga żyć zdrowiej, w lepszym kontakcie z innymi i bez poczucia izolacji.

    Spotkanie z innymi ludźmi, którzy doskonale rozumieją emocjonalną stronę życia z cukrzycą typu 1, przynosi ogromną ulgę. To szansa na podzielenie się swoimi obawami w naprawdę wspierającym otoczeniu i sposób na zmniejszenie stresu.

    Organizacja Diabetes UK organizuje regularne spotkania na żywo. Zapytaj swój zespół medyczny zajmujący się cukrzycą typu 1 o lokalne grupy lub poszukaj tutaj: Znajdź grupę wsparcia Diabetes UK w swojej okolicy

    Znajdź lokalne wsparcie i nawiąż znajomości z innymi osobami z cukrzycą typu 1

    Poznasz inne osoby, które przechodzą przez to samo co Ty. Dzielenie się wyzwaniami (i rozwiązaniami) pomaga poczuć się mniej samotnie. Takie znajomości często przeradzają się w sieć wsparcia, która pomaga w trudniejszych momentach i pozwala świętować sukcesy w tych lepszych.

    Grupy często organizują wydarzenia towarzyskie lub zajęcia sportowe, na których można zadbać o zdrowie i dobrze się bawić – bez konieczności tłumaczenia komuś, czym jest cukrzyca typu 1! Lokalne grupy świetnie sprawdzają się też przy działaniach na rzecz społeczności i podnoszeniu świadomości.

    Dzielenie się lokalnymi wskazówkami i poradami na temat cukrzycy typu 1

    Lokalne grupy pomagają w dotarciu do lokalnych usług, materiałów edukacyjnych i rozwiązań, ułatwiając poprawę codziennej opieki. Często organizują spotkania na ważne i aktualne tematy – w tym radzenie sobie z samotnością oraz nowinki w opiece nad cukrzycą typu 1.

    Lokalne wsparcie dla Twojej rodziny i opiekunów

    Lokalne grupy zrzeszające osoby z cukrzycą typu 1 to często także dobre źródło wsparcia, otuchy i wskazówek dla Twojej rodziny oraz opiekunów.

    Jak Diabetes UK pomaga nam radzić sobie z samotnością?

    Diabetes UK pomaga w skutecznym radzeniu sobie z cukrzycą typu 1, dostarczając informacje, porady i wsparcie społeczności. Z ich usług mogą korzystać także członkowie rodziny, przyjaciele i opiekunowie, aby móc nas wspierać.

    Grupy wsparcia na żywo

    Diabetes UK organizuje regularne spotkania.

    Znajdź grupę wsparcia Diabetes UK w swojej okolicy

    Warto też zapytać swój zespół medyczny, czy nie znają jakichś lokalnych grup.

    Infolinia dotycząca cukrzycy

    Infolinia Diabetes UK to jedyna dedykowana infolinia dotycząca cukrzycy w Wielkiej Brytanii. Obsługiwana przez przeszkolonych doradców ze umiejętnościami psychologicznymi, pomaga w każdym pytaniu lub problemie związanym z codziennym radzeniem sobie z cukrzycą typu 1 przez telefon lub e-mail.

    1. Zadzwoń: 0345 123 2399 od poniedziałku do piątku w godzinach 9:00–18:00
    2. E-mail: helpline@diabetes.org.uk

    Diabetes UK daje również możliwość spotkań i kontaktu z innymi osobami radzącymi sobie z cukrzycą typu 1 w ponad 300 lokalnych grupach w całej Wielkiej Brytanii.

    Prowadzą również program wydarzeń wspierających dzieci z cukrzycą typu 1 i ich rodziny, aby mogły się spotkać, wymienić doświadczeniami i uzyskać porady od wolontariuszy z branży medycznej.

     Więcej informacji znajdziesz pod tymi linkami:

    Osobiste historie i doświadczenia z życia wzięte 

    1. Alison* – Samotność pomimo wsparcia społeczności

    Alison, trenerka zdrowia i aktywistka działająca na rzecz osób z cukrzycą typu 1, zachorowała w dzieciństwie. Pamięta, że czuła się inna niż jej znajomi, zwłaszcza podczas nocowanek i imprez. Musiała sprawdzać poziom cukru we krwi, podczas gdy wszyscy jej przyjaciele byli beztroscy, co sprawiało, że czuła się odizolowana. Jej rodzina była bardzo wspierająca, ale Alison czuła szczególny rodzaj samotności, ponieważ nikt inny nie rozumiał brzmienia codziennego radzenia sobie z cukrzycą typu 1. Czuła się tak, jakby walczyła w pojedynkę. Alison dołączyła do internetowych społeczności cukrzycowych, ale nawet wtedy codzienne zarządzanie chorobą potrafiło być przytłaczające. Mimo rosnącego poczucia wspólnoty, zmagania z wahaniami cukru, wypalenie i obciążenie emocjonalne sprawiały, że czasami nadal czuła się samotna. 

    1. David* – Samotność w zarządzaniu cukrzycą w pracy

    David, aktywista i autor książek o cukrzycy, pisał o swoich zmaganiach z cukrzycą typu 1 w życiu zawodowym. Jednym z najbardziej odizolujących elementów choroby było radzenie sobie z nią w pracy. Czuł się niekomfortowo, musząc sprawdzać poziom cukru przed kolegami z zespołu lub wychodzić na chwilę ze spotkań, gdy cukier za mocno spadał lub rósł. Ta skrępowanie prowadziło do emocjonalnej izolacji, mimo że pracował w obszarze kampanii cukrzycowych. David uważał, że radzenie sobie z cukrzycą jest osobistym ciężarem, który czasami sprawiał, że czuł się bardzo samotny. 

    1. Audrey* – Samotność dzieci z cukrzycą typu 1

    Córka Audrey ma cukrzycę typu 1. Audrey opisuje poczucie samotności, jakiego doświadczała jej córka. Po diagnozie dziewczynka zmagała się z poczuciem odmienności od innych dzieci w szkole. Czuła się wykluczona z aktywności takich jak przyjęcia urodzinowe, na których nie mogła jeść tego samego co jej przyjaciele. Podczas gdy inne dzieci zajadły się pizzą lub ciastem, córka Audrey musiała siedzieć z boku, co prowadziło do poczucia odrzucenia i izolacji. Czuła też wyjątkową samotność, kiedy chodziło o kontrolowanie cukrzycy w szkole. Nauczyciele i rówieśnicy nie do końca rozumieli złożoności jej stanu, i chociaż szkoła była pomocna, dziewczynka często czuła, że nikt tak naprawdę tego nie „chwyta”. To sprawiało, że czuła się sama nawet w klasie pełnej ludzi. 

    1. Hugo* – Samotność na scenie

    Aktor Hugo, który odniósł sukces zarówno w hollywoodzkich hitach, jak i globalnych serialach telewizyjnych, odkrył, że radzenie sobie z cukrzycą typu 1 podczas kariery aktorskiej często prowadziło do poczucia samotności. Na scenie czasami doświadczał wahań poziomu cukru we krwi, ale musiał grać dalej. Inni członkowie obsady nie potrafili w pełni pojąć strachu i dyskomfortu, jakich doświadczał, co wywoływało poczucie izolacji. W pierwszych latach kariery Hugo nie mówił otwarcie o swojej cukrzycy typu 1, co sprawiało, że czuł się jeszcze bardziej samotny. Ciągłe samodzielne zarządzanie chorobą i obawa przed oceną tworzyły barierę emocjonalną, mimo jego sukcesu i obecności w mediach. 

    1. Mel* – Samotność jako aktywistka i rzeczniczka praw chorych

    Mel, aktywistka i działaczka na rzecz osób z cukrzycą, czuła się samotna mimo głębokiego zaangażowania w społeczność cukrzycową. Chociaż internetowe grupy dla osób z cukrzycą są niezwykle cenne, Mel zauważyła, że nie eliminują one poczucia samotności, które towarzyszy codziennemu zmaganiu się z cukrzycą typu 1. Mimo że mogła porozmawiać z innymi ludźmi, którzy „to rozumieli”, osobisty ciężar pomiarów cukru, zastrzyków i nieprzewidywalności choroby sprawiał, że czasami czuła się osamotniona. Cukrzyca typu 1 jest z natury «niewidoczna»: na zewnątrz możemy wyglądać na zdrowe osoby, ale w środku zmagamy się zarówno z fizycznymi, jak i psychicznymi aspektami choroby. Oznacza to, że inni nie do końca zdają sobie sprawę z psychicznego i emocjonalnego brzemienia, jakie niesie ze sobą ciągłe kontrolowanie cukrzycy typu 1. 

    1. Emily* – Samotność nastolatków

    Pisarka i aktywistka cukrzycowa Emily zachorowała na cukrzycę typu 1 w dzieciństwie. Jako nastolatka czuła się samotna z powodu swojej choroby. Kiedy jej znajomi mierzyli się z typowymi problemami nastolatków, Emily walczyła z chorobą przewlekłą. Jej przyjaciele nie rozumieli, dlaczego nie mogła po prostu zapomnieć o cukrzycy typu 1 albo dlaczego nie była tak spontaniczna jak oni. Zarządzanie cukrzycą sprawiało, że czuła się «inna» w liceum – w czasie, gdy każdy chce po prostu pasować do grupy! Czuła się odizolowana, ponieważ nie mogła w pełni uczestniczyć w takich rzeczach jak nocowanki czy wypady ze znajomymi bez ciągłego martwienia się o poziom cukru. Jej przyjaciele troszczyli się o nią, ale nigdy nie mogli w pełni pojąć, przez co przechodzi – a to sprawiało, że czuła się samotna.

    Praktyczne wskazówki, jak pokonać samotność w cukrzycy typu 1

    Jeśli i tak masz głowę pełną dbania o cukrzycę typu 1, trudno znaleźć energię na radzenie sobie z samotnością. 

    Oto kilka prostych i bezstresowych sposobów, które pomagają poczuć się mniej samotnie. Wypróbuj te małe, ale znaczące kroki i przekonaj się, że cukrzyca typu 1 wcale nie musi oznaczać samotności. Może być też przepustką do zupełnie nowych, ekscytujących i wspierających społeczności…

    Zacznij od dbania o siebie

    Zacznij od siebie. Sami przekonaliśmy się, jak wielką dają korzyść rutynowe dbanie o siebie, techniki relaksacyjne (w tym uważność), korzystanie z pomocy psychologa albo dołączanie do grup wsparcia dla osób z cukrzycą typu 1 lub dbających o dobrostan. Zacznij dzisiaj! Niech troska o siebie będzie Twoim pierwszym krokiem.

    Skup się na tym, co kochasz robić i co sprawia Ci prawdziwą przyjemność: na swoich pasjach i zainteresowaniach. Dołącz do lokalnych lub internetowych grup hobby (zajęć plastycznych, warsztatów szycia, spotkań Dungeons & Dragons, klubów książki, cokolwiek lubisz). To świetne okazje, aby poznać bratnie dusze i poczuć się mniej samotnie.

    Jeśli potrzebujesz pomocy, poszukaj jej: porozmawiaj ze sprawdonym terapeutą, aby dowiedzieć się, skąd biorą się te uczucia, i poszukać rozwiązań. (Polecamy poszukać specjalistów od cukrzycy lub chorób przewlekłych). 

    Znajdź swoją społeczność i stwórz sieć wsparcia. Bądź szerszy/szczera w relacjach z przyjaciółmi, rodziną i zespołem medycznym, jeśli zmagasz się z samotnością. Mówiąc o tym, aktywnie zmniejszasz dystans emocjonalny, który może potęgować poczucie osamotnienia. To pomoże Ci zbudować silną sieć wsparcia, dzięki której łatwiej poradzić sobie z emocjami i codziennymi wyzwaniami.

    Stwórz otoczenie, w którym czujesz się bezpiecznie i masz wsparcie. Jeśli spotykasz się z ludźmi, powiedz im, że masz T1D, i wspomnij o swoich potrzebach. Dzięki temu poczujesz się mniej «inny» / «inna».

    Razem raźniej – poznaj szerszą społeczność T1D

    Niezależnie od tego, czy chodzi o grupy lokalne, krajowe czy globalne, istnieje aktywna społeczność T1D – w realu lub w sieci. Technologia ułatwia szukanie ludzi z T1D: media społecznościowe i fora to świetne miejsca, żeby podzielić się historią, poszukać wsparcia i zadać pytania. Możesz poznać innych ludzi z T1D z całego świata dzięki stronie Beyond Type 1 lub Diabetes Daily. Im bardziej się włączysz, tym mniej będziesz czuć się samotnie.

    1. Grupy wsparcia T1D (lokalne lub online): bezpieczna przestrzeń do rozmowy, nauki i wzajemnego wsparcia oraz spotkań z ludźmi, którzy doskonale rozumieją, przez co przechodzisz.
    2. Znajdź mentora z T1D: świetnym źródłem wsparcia emocjonalnego jest ktoś, kto przechodzi dokładnie przez to samo co Ty. Taka osoba może dać Ci cenne wskazówki i praktyczne rady. (Sprawdź programy mentorskie prowadzone np. przez Juvenile Diabetes Research Foundation).

      Budowanie głębokich przyjaźni w społeczności T1D może zmienić życie. Dowiedz się jak w naszym Przewodniku po budowaniu głębokich przyjaźni w społeczności T1DCommunity.

    3. Obozy i zjazdy dla osób z T1D: fajny i luźny sposób na poznanie innych ludzi w podobnej sytuacji. Poznasz sprawdzone sposoby na radzenie sobie z T1D, a przy okazji możesz zyskać przyjaciół na lata.
    4. Ruszasz się: ruch świetnie wpływa na zdrowie psychiczne. Zapisz się na zajęcia fitness lub do grupy sportowej. Warto poszukać lokalnych grup przyjaznych osobom z T1D. Na początek sprawdź T1D Athletes.
    5. Bądź częścią czegoś większego: angażuj się w akcje społeczne lub wolontariat w społeczności T1D. Pomagając innym, zyskujesz poczucie przynależności i cel. Pomagaj w kampaniach społecznych, zbiórkach na badania lub w organizacji lokalnych wydarzeń dla osób z T1D.

    Samotność i poczucie odizolowania to częsty problem przy T1D. Jeśli czujesz się samotnie lub masz takie momenty, pamiętaj, że na pewno nie jesteś w tym sam / sama.

    Pomoc i wsparcie są na wyciągnięcie ręki – wystarczy wiedzieć, gdzie szukać. Zacznij od rozmowy z najbliższymi: powiedz rodzinie, przyjaciołom lub partnerowi, co jest dla Ciebie trudne i co czujesz.

    Jeśli potrzebujesz profesjonalnej pomocy, poszukaj specjalistów od cukrzycy i chorób przewlekłych, którzy oprócz zdrowia fizycznego zadbają też o Twoje samopoczucie i zdrowie psychiczne.

    Na koniec dołącz do lokalnych lub globalnych społeczności online albo na żywo. To bezpieczne miejsca, gdzie można szczerze rozmawiać, wymieniać się wskazówkami i radami bez oceny, niewiedzy i uprzedzeń.

    Co możesz zrobić dalej

    Dołącz do rozmowy. Chcemy dowiedzieć się z komentarzy, jak Ty radzisz sobie w trudnych chwilach – to bardzo pomoże naszej społeczności.

    Jeśli samotność daje Ci się we znaki i chcesz z kimś porozmawiać, zadzwoń na infolinię Diabetes UK pod numer 0345 123 2399. Ta specjalna infolinia jest czynna od poniedziałku do piątku w godzinach 9:00–18:00 dla każdego, kto choruje na cukrzycę, oraz dla jego bliskich.

    Poprzedni post
    Następny post

    Dodaj komentarz

    Pamiętaj, że komentarze muszą zostać zatwierdzone przed publikacją.

    Dzięki za subskrypcję!

    Ten adres e-mail jest już zarejestrowany!

    Kupuj zestaw

    Wybierz opcje

    Edytuj opcję
    to tylko ostrzeżenie
    Zaloguj się
    Koszyk
    1 sztuka
    logo-paypal paypal