cukrzyca typu 1 i Podróżowanie w pojedynkę po Europie: o czym żałuję, że nie wiedziałam – Type One Style
Przejdź do treści
Darmowa przesyłka priorytetowa od £25 🎁
Koszyk
1 sztuka

Wszystko o cukrzycy

Cukrzyca typu 1 i samotne podróże po Europie: Co chciałabym wiedzieć wcześniej

Opublikowano: 09 cze 2025, Autor: Ella Jenkins

Poznaj Celinę! To rolnička z Nowej Południowej Walii w Australii, która wyruszyła na europejską przygodę! Życie z cukrzycą typu 1 nie powstrzymało jej przed zbieraniem niezapomnianych wspomnień (i zaliczeniem kilku wpadek), gdy odkrywała nowe miejsca, kultury i smaki!

W tym wpisie Celina dzieli się najlepszymi momentami ze swojej podróży, szczerymi i zabawnymi historiami od kulis, poradami podróżniczymi dla innych osób z cukrzycą typu 1 oraz tym, co chciałaby wiedzieć, zanim wyruszyła w drogę.

Więcej przygód Celiny możesz śledzić na TikToku i Instagramie: @AdventuresofC_t1d

🌍 Najważniejsze punkty wielkiej podróży – 18 krajów, 1 niedziałająca trzustka, która pojechała na gapę!

  • 18 krajów: Australia, Anglia, Francja, Szwajcaria, Hiszpania, Monako, Włochy, Watykan, Grecja, Turcja, Bułgaria, Rumunia, Węgry, Austria, Niemcy, Czechy, Belgia, Holandia 
  • 2 loty: z Sydney do Dubaju, z Dubaju do Londynu 
  • 4 przeprawy promowe (w tym nocny prom z Włoch do Grecji) 
  • 11 punktów kontroli bezpieczeństwa 
  • 5 wpadkowych momentów: infekcja klatki piersiowej po chorobie w Barcelonie, zamieszanie ze skanerem bezpieczeństwa w Watykanie, spadek cukru podczas wycieczki rowerowej w Hopfgarten, migrena w dniu Anzac Day oraz omdlenie w autobusie 
  • Zbyt wiele wypaleń cukrzycowych i węglowodanów do policzenia, szczególnie we Włoszech
  • Kilka dni na reset, bo przytłoczenie było za duże, żeby założyć pompę insulinową z powrotem.

Kryzys chlebowy!

Chleb stał się stałym elementem w każdej restauracji i już w drugim tygodniu miałam dość jedzenia pieczywa do kolacji. Ale jadłam go, bo zamawiałam do kolacji kieliszek lub dwa wina. Więc kiedy wiedziałam, że będę pić alkohol – niezależnie od ilości – upewniałam się, że na stole czeka na mnie koszyk chleba, i jeśli piłam, nie brałam insuliny na ten chleb. Odkąd wróciłam do Wielkiej Brytanii, nie potrafię spojrzeć na chleb tak samo i na lunch wybieram tortille. Były jednak niezawodnym źródłem węglowodanów, zwłaszcza że niektóre posiłki kończyły się z bardzo małą ilością węglowodanów. 

😂 Pięć małych katastrof

Choroba w Barcelonie: 

Już w pierwszym tygodniu złapałam przeziębienie, które rozniosło się po grupie. Ratowałam się tabletkami na przeziębienie i grypę oraz wszystkim innym, ale męczyłam się, a moje ciało nie odpoczywało tak, jak powinno. Zadbałam więc o to, żeby cukry trzymały się w normie, i wzięłam tabletkę nasenną. Udało mi się szybciej stanąć na nogi, bo dałam organizmowi szansę na regenerację, zamiast się kręcić i budzić. Byłam w bezpiecznej sytuacji – dzieliłam pokój w hostelu z dziewczynami z grupy, które wiedziały, co się dzieje. Nastawiłam też budziki w telefonie na pory wstawania, a alarmy w Dexcom miałam głośne – przed snem upewniłam się, że kalibracja jest w porządku. Choć pod koniec dnia czułam się znacznie lepiej i udało mi się wyciągnąć na pokaz flamenco i kolację, to przeziębienie męczyło mnie przez resztę wycieczki – zwłaszcza gdy w Grecji (na Ios i Santorini) przerodziło się w infekcję klatki piersiowej. I kiedy myślałam, że najgorsze mam już za sobą, przez autokar przetoczyła się kolejna fala przeziębienia (lub to samo) i mam wrażenie, że u mnie objawiło się ono ze zdwojoną siłą.

Dramat z ochroną w Watykanie

Przez wyższe poziomy cukru we krwi spowodowane wszelkimi pizzami we Włoszech czułam się bardziej zmęczona i emocjonalna. Przechodzenie przez punkt kontroli bezpieczeństwa powinno wyglądać tak samo jak wcześniej. Powiadomiłam strażnika o urządzeniach w mojej torbie oraz tych, które miałam na sobie, i o tym, że nie mogą przechodzić przez skanery. Ten konkretny strażnik nie wiedział, co zrobić, i otwarcie mi to powiedział – odesłał mnie do pracownika ochrony ze smyczą w słoneczniki, więc myślałam, że będzie świadomy tego, czym jest cukrzyca typu 1 i jakie są urządzenia itp. Niestety, nie tym razem. Ten pracownik ochrony przelał czarę mych emocji. Czułam, że na mnie naciska, mówiąc: «w porządku, w porządku, po prostu przejdź», jednocześnie gestykulując w stronę skanerów. Szybko się cofnęłam, co doprowadziło mnie do płaczu – zwłaszcza po zarwanych nocach. Zauważyły to inne podróżujące ze mną osoby i szybko pojęły sytuację. Choć jedna z nich zaproponowała, że nie wejdzie ze mną, jeśli nie mogę przejść przez skanery, ja byłam zdecydowana wejść i zobaczyć Watykan – była to też Niedziela Palmowa, a msza była przeżyciem życia. Na szczęście zwróciło to uwagę kobiety pracującej w ochronie, której mogłam wyjaśnić sytuację. Okazała się niezwykle wyrozumiała i była zaskoczona, że zrobiono z tego taki problem. Wzięła moje zapasowe urządzenia z plecaka i przeprowadziła mnie obok skanerów. I tyle! Choć niektóre urządzenia mogą przechodzić przez skanery, nie wszystkie to potrafią, a dużo zależy też od samych urządzeń skanujących. Po zeszłorocznych przeżyciach podczas innej wycieczki, kiedy mój Dexcom G6 przeszedł przez lotnisko w Newcastle w Australii i przestał działać (na szczęście to było pod koniec wyjazdu), nie odważyłam się próbować ponownie i wolałam dmuchać na zimne. Przez te doświadczenia przed kolejną kontrolą bezpieczeństwa – z okazji Anzac Day – panikowałam. Zupełnie niepotrzebnie, bo powinnam podejść do tego na luzie: nie było żadnych problemów, ochrona była miła i wyrozumiała, a mimo pytania o pojemnik na igły i jego zawartość nic mi nie skonfiskowano.


Migrena w Anzac Day

Stoję w Gallipoli, pełna emocji i… rozłożona przez migrenę. Idealny moment, mój mózgu.
Cała ta podróż kręciła się wokół jednego momentu: stania w ANZAC Cove podczas porannej mszy. Wchodzenie tam pod rozgwieżdżonym niebem, szukanie miejsca przy barierce – to było spokojne, nierealne, pełne wzruszeń.
Nie planowałam jednak tego, że o północy zdrowie mi wysiądzie – dopadła mnie pełna migrena hemiplegiczna. Lewa strona bezwładna, ból wszędzie, brak możliwości mówienia. Mogłam tylko liczyć na to, że leki postawią mnie na nogi.
O 3:30 rano zaczęły się przygotowania do uroczystości. Zawroty głowy, wycieńczenie, ból – ale zmusiłam się do jedzenia ze względu na cukrzycę, przebiłam się przez mgłę migrenową i stałam przez całą mszę. Nie wiem, kiedy ból minął – może to przez wagę tej chwili albo dumę rosnącą w moim sercu. Mając na sobie medale mojego dziadka z Królewskich Australijskich Sił Powietrznych i stojąc dokładnie w miejscu, gdzie historia zmieniła się na zawsze… brakuje słów. Przed wyjazdem odkryłam, że przysługiwały mu trzy nieodebrane medale i dwie klamry za długoletnią służbę. Chyba nigdy nie przypuszczał, że dotrą one do Gallipoli, ale jako jego najstarsza wnuczka nie mogłam być bardziej dumna, że mogłam je tam zabrać.

Utrata przytomności w autobusie

Bez komentarza. Nie o taki klimat mi chodziło. Atak migreny hemiplegicznej dopadł mnie, gdy kempingowaliśmy w Gallipoli przed poranną mszą ANZAC. Moje poziomy cukru we krwi też nie były rewelacyjne w dniach poprzedzających tę noc, ale to nic nowego – podróżując, celowo trzymam wyższe wartości dla bezpieczeństwa. Wzięłam leki na migrenę i parłam dalej przez kolejne dni. Niestety, wszystko dopadło mnie kilka dni później. Poszłam uciąć sobie drzemkę w autokarze, czując zmęczenie, ale nie obudziłam się, kiedy spadłam z siedzenia. Przestraszyłam współtowarzyszy podróży, którzy wciągnęli mnie z powrotem na fotel, ale nie mogli mnie dobudzić. Nie potrafię wskazać dokładnie, co się stało – po prostu zmęczenie wzięło górę, a organizm dał znać, że ma dość, chociaż poziom glukozy był stabilny i wynosił 10, gdy sprawdzono go manualnie. Przespałam resztę dnia w autokarze, a przez kilka kolejnych dni czułam osłabienie.

Wyprawa rowerowa na dystansie 20 km w Hopfgarten


Wyprawa w Hopfgarten zaczęła się świetnie – od śniadania pełnego węglowodanów, z boczkiem i jajkami, na które tak bardzo czekałam, oraz torby spakowanej idealnie pod kątem cukrzycy typu 1. Rześkie powietrze, mocny początek… ale coś było nie tak. Czułam się, jakbym była obca we własnym ciele.
Robiłam to, co zwykle: stałe przekąski, tabletki glukozowe i kanapka z szynką i serem w połowie drogi. Cukry trzymały się w normie – dopóki pogoda się nie załamała. Zamarzający deszcz, nagły spadek formy. Cukier we krwi poleciał w dół.
Nic nie pomagało. 4 km do końca, o krok od poważnej hipoglikemii. Nogi odmawiały posłuszeństwa, w głowie mgła, ciało bolało. Zatrzymanie się oznaczałoby prośbę o pomoc… ale uparta jak zwykle, jechałam dalej. Jakoś. Adrenalina postawiła mnie na nogi – ledwo co. Zostałam wniesiona do prysznica, trzęsąc się, dostawszy kanapkę z Nutellą, żeby wrócić do żywych. Zjadłam obiad z pieczenią, a potem przespałam resztę dnia, rezygnując z wieczornych atrakcji. To nie tak, że brakowało mi formy albo że nie dałabym rady – nie przemęczałam się – aż do momentu, gdy musiałam wrócić do miejsca noclegu.
Regeneracja trwała dniem i nocą, byłam strasznie słaba, a próba wstania, nie mówiąc o wchodzeniu po schodach, wysysała ze mnie wszystkie siły… w czym nie pomogło też pływanie na pontonach po rwącej wodzie następnego ranka – czysta adrenalina, 2 kanapki z Nutellą i cała tubka limoniowych tabletek glukozowych tuż przed wejściem do wody. Zwłaszcza że rzeka była lodowata, a miejscami musieliśmy wchodzić do wody i z niej wychodzić. Nie chciałam, żeby zimno mocno wpłynęło na moje cukry i popsuło dalszą zabawę. 💀 Kiedy skończyliśmy, przemarzłam, ale cukry trzymały się stabilnie na poziomie 6. Cukrzyca typu 1 nie przejmuje się tym, gdzie jesteś – ale ja zawsze staram się stawiać jej czoła z uporem.
Szkoda, że paralotniarstwo zostało odwołane z powodu pogody, ale z drugiej strony cieszyłam się, że mogłam dać ciele odpocząć, bo pewnie parłabym do przodu, żeby po raz pierwszy w życiu polatać na paralotni – tym bardziej że byliśmy w Austrii i wokół były przepiękne widoki. 

💡 Wskazówki dla innych podróżników z cukrzycą typu 1

  • Przenośna lodówka na insulinę przez USB to totalny hit. Wrzuć dwa powerbanki, żeby nic Cię nie zaskoczyło w żadnej sytuacji. Dzięki temu loty minęły mi bez stresu, a dni w podróży, kiedy nie było dostępu do lodówki – np. rejsy promem, zwłaszcza te nocne – były łatwe, bo mogłam podłączyć się bezpośrednio do prądu. 

 

  • Naucz się zawartości węglowodanów w przynajmniej trzech awaryjnych przekąskach popularnych w Europie (rogaliki, gotowe naleśniki z kremem orzechowym, czekoladowe ciasteczka pełnoziarniste).

 

  • Nie walcz na siłę z wypaleniem. Zrób przerwę od pompy, jeśli tego potrzebujesz, nawet jeśli ma to potrwać tylko dzień lub dwa (pamiętając jednak o insulinie o przedłużonym działaniu).

 

  • Bariera językowa? Stwórz notatkę w lokalnym języku z wyjaśnieniem swojej choroby. (To szczególnie przydatne na granicach i w aptekach). Choć właściwie tego nie potrzebowałam, czułam się spokojniej, mając to w aplikacji notatek w telefonie na wszelki wypadek (gdyby np. zabrakło zasięgu i Tłumacz Google nie działał). Warto mieć też zapisane adresy najbliższych szpitali, ich numery telefonów oraz lokalizację na mapie na wszelki wypadek.

 

  • Upewnij się, że masz zaświadczenia od lekarza wyjaśniające Twoją chorobę i powody, dla których nosisz przy sobie dany sprzęt, na wypadek pytań ze strony ochrony.

 

  • W podróży, zwłaszcza podczas lotów – miej miejsce wkłucia dobrze widoczne (na ramionach), jeśli nosisz koszulkę na ramiączkach. Dzięki temu jest ono widoczne dla ochrony i nikt nie zadaje zbyt wielu pytań. Używałam też kolorowych plastrów, żeby się wyróżniały. Podczas niektórych atrakcji obsługa widziała już wcześniej takie plastry i kojarzyła cukrzycę typu 1, więc robiła wszystko, żeby pomóc. 

 

  • Podczas lotów widoczne plastry i sprzęt ułatwiały też wejście na pokład przed główną grupową odprawą – wystarczyło powiedzieć, że potrzebuję chwili na przygotowanie się w samolocie (wyjęcie wszystkich zapasów na długą podróż i przekąsek ratunkowych z torby). Obsługa linii lotniczych nie zadawała pytań, bo widziała moje urządzenia. 

 

  • Pamiętaj, że łatwiej o chorobę. Dlatego spakuj małą apteczkę z podstawowymi lekami na przeziębienie – pastylkami na gardło, tabletkami na przeziębienie i grypę, antybiotykami itp. Antybiotyki uratowały mnie po tym, jak złapałam infekcję klatki piersiowej w Grecji, zaraz po tym, jak grupowy wirus powalił mnie z nóg w Barcelonie w pierwszym tygodniu.  

 

  • Wzięłam dodatkowe zapasy i rezerwy na wypadek rezerw. Byłam za to wdzięczna ze względu na spokój ducha, choć ostatecznie nie musiałam sięgać po zapasowy sprzęt. Pamiętaj też, że zużyjesz więcej insuliny niż zazwyczaj na co dzień ze względu na wszystkie kulinarności. Ilość węglowodanów, jaką zjadłam, była absurdalna. 

 

  • Zrób zrzuty ekranu ze wszystkimi ustawieniami pompy insulinowej przed wyjazdem i wyślij je sobie mailem. W ten sposób, jeśli coś stanie się z Twoim telefonem lub pilotem pompy, będziesz mieć do nich dostęp online z dowolnego urządzenia. 

 

  • Wiedz, kiedy pompa zużywa więcej insuliny w przeliczeniu na wymiennik – częste zmiany krajów i stref czasowych bywały uciążliwe przy próbach zmiany ustawień pilota co 2-3 dni, gdy przeskakiwaliśmy między państwami. Dlatego patrząc po prostu na proporcję na wstępnie obliczonej kwocie przed wciśnięciem startu na pompie (Omnipod), ręcznie dopasowywałam potrzebną ilość bez konieczności zmieniania ustawień czasu. 

 

  • Przejrzyj swój plan podróży, żeby móc planować z wyprzedzeniem. Wiele podróży bywa spontanicznych, więc wiedza o tym, kiedy dokładnie nadchodzą intensywne aktywności, była kluczowa. Nie chciałam jeść niskowęglowodanowych posiłków, żeby potem zdać sobie sprawę, że powinnam była wcześniej zrobić ładowanie węglowodanami. 

 

  • Ponieważ podróżowaliśmy w grupie, miałam szczęście, bo była z nami pielęgniarka. Jeśli jednak podróżujesz z grupą, polecam nauczyć kogoś z bliskiego otoczenia przynajmniej podstaw sprawdzania cukru – manualnie, na wypadek, gdyby coś się stało. Lepiej być przygotowanym niż potem żałować. 

 

  • Choć prawie w ogóle nie musiałam kalibrować mojego sensora Dexcom G6, bo zazwyczaj daję mu czas na „rozruch”, sprawdzałam cukry na sensorze o prawie 70% częściej niż zwykle. Zmieniłam alarmy – zwłaszcza powiadomienia o niskim cukrze lub szybkim spadku – na naprawdę denerwujący dźwięk i wcale nie miałam z tego powodu wyrzutów sumienia. Śpiąc w pokoju z innymi, wolałam, żeby denerwowali się na mnie z powodu alarmu o niskim cukrze niż na odwrót. Tylko raz zdarzyła się sytuacja, że w nocy miałam niski cukier i obudziłam współlokatorów. Pozostałe to były alarmy o wysokim cukrze, którymi zbytnio się nie przejmowałam, a dźwięk był mniej irytujący, więc dziewczyny przeważnie przesypiały go. 



🤔 Czego żałuję, że nie wiedziałam przed samotną podróżą po Europie z cukrzycą typu 1


  • To, że można odpuścić jeden dzień zwiedzania, żeby odpocząć i zresetować ciało oraz głowę. Czułam presję, że muszę zobaczyć absolutnie wszystko. Ostatecznie musiałam zrobić krok w tył i pozwolić ciele dojść do siebie po przeziębieniu. I znaleźć czas dla siebie w trakcie wypalenia cukrzycowego. Odespać, spędzić luźny dzień na regeneracji i odzyskać kontrolę.

 

  • To, że nie w każdym kraju można kupić łatwo dostępne tabletki z glukozą – weź ich więcej, niż myślisz. Ponadto, jeśli jesteś wybrednym jedzącym i nie odpowiadają Ci niektóre przekąski albo masz dość tradycyjnych słodkości na niski cukier. Mogą nie smakować najlepiej każdemu, ale zajmują mało miejsca i działają szybko. 


Czym się kierowałam


To, że niektóre momenty w podróży będą  trudne – nie tylko przez cukrzycę, ale po prostu dlatego, że dzieje się bardzo dużo. Pozwól sobie to poczuć, uświadom sobie, że wszystko będzie dobrze, a potem idź dalej. Przygotowałam się na niemal każdą możliwą ewentualność i tak, niektóre chwile były idealne, a dzięki zaplanowaniu wszystkiego miałam pod ręką dokładnie to, czego w danej chwili potrzebowałam. 

 

Więcej przygód Celiny możesz śledzić na TikToku i Instagramie: @AdventuresofC_t1d

Poprzedni post
Następny post

Dodaj komentarz

Pamiętaj, że komentarze muszą zostać zatwierdzone przed publikacją.

Dzięki za subskrypcję!

Ten adres e-mail jest już zarejestrowany!

Kupuj zestaw

Wybierz opcje

Edytuj opcję
to tylko ostrzeżenie
Zaloguj się
Koszyk
1 sztuka
logo-paypal paypal