Diabetyczny instruktor nurkowania w Europie – Type One Style
Przejdź do treści
Darmowa przesyłka priorytetowa od £25 🎁
Koszyk
1 sztuka

Historie o cukrzycy

Zostanie pierwszą instruktorką nurkowania z cukrzycą typu 1 w Europie w wieku 17 lat!

Opublikowano: 28 kwi 2021, Autor: Charlie Cawsey

Mam na imię Kat, mam 40 lat i żyję z cukrzycą typu 1 od prawie 37 lat. To moja opowieść o tym, jak zostałam jedną z pierwszych osób z cukrzycą typu 1 nurkujących w Europie.

Od czego zacząć? 

Zawsze znałam tylko życie z cukrzycą! Na pewno nigdy nie pozwoliłam jej stanąć sobie na drodze.

Kiedy miałam 14 lat, mój tata dołączył do lokalnego klubu płetwonurków w Peebles w szkockich Borders. To był nowy klub i brzmiało to ekscytująco! Zwykle towarzyszyłam im, żeby popluskać się w basenie za darmo, kiedy wszyscy trenowali. Potem zapytano mnie, czy chcę nauczyć się pływać z rurką, co przyswoiłam w mgnieniu oka. Uwielbiałam to. Udało mi się nawet pojechać na weekendową wycieczkę nad cieśninę Sound of Mull, gdzie pływałam z rurką wokół płytkich wraków w przerwach między nurkowaniami innych osób. 

To było fantastyczne, czysta woda i mnóstwo rzeczy do zobaczenia. Byłam wtedy za młoda, żeby uczyć się nurkować, ale sprawiało mi radość samo przebywanie w wodzie, pływanie z rurką i bycie blisko jezior i mórz. Kilka lat później, tuż po moich 16. urodzinach, na naszym basenie zorganizowano świetnie zaplanowaną sesję «spróbuj nurkowania». Paliłam się do tego, żeby założyć sprzęt i móc oddychać pod wodą bez przeszkadzającej rurki!

Wtedy sprawa się skomplikowała

 Instruktor zapytał mnie, czy mam jakieś problemy zdrowotne, o których powinni wiedzieć. Odpowiedziałam «tak, mam cukrzycę typu 1», pełna podekscytowania na myśl, że za kilka minut znajdę się pod wodą!

 

«Niestety, nie możesz nurkować, mając cukrzycę» – usłyszałam odpowiedź od instruktora. Byłam zdruzgotana.

 

Po prostu wstałam, odszedłam i usiadłam na brzegu basenu, próbując nie brać tego do siebie. Powiedziałam tacie, że dam radę, moje cukry były w porządku, sprawdzałam je przed wejściem na basen! Inny instruktor i dyrektor ds. nurkowania w oddziale obserwowali to wszystko, doskonale wiedząc, że udowodniłam, iż nie dostanę hipoglikemii od zwykłego pływania. Po krótkiej dyskusji pod koniec sesji zapytano mnie, czy chcę spróbować. Skakałam z radości. 

 Sprawdziłam więc cukier ponownie, wyniki były w sam raz do pływania. Nurkowanie ze sprzętem to przecież tylko pływanie pod wodą! Było świetnie, uwielbiałam to. Podczas tej pierwszej próby zdjęłam maskę, założyłam ją z powrotem pod wodą i oczyściłam bez żadnych problemów. Byłam w swoim żywiołom. Powiedziano mi, że mam do tego naturalny talent i żebym zaczekała chwilę, aż niektórzy instruktorzy zasięgną języka w organizacji o nazwie DDRC w Plymouth (specjalizującej się w medycynie nurkowej i hiperbarycznej), aby dowiedzieć się, jaki może być ostateczny wynik. 

 W międzyczasie chodziłam na zajęcia na basenie, ukończyłam cały trening i nawet nauczyłam kogoś pływać, czekając na zielone światło, żeby wyruszyć na otwarte wody w St Abbs niedaleko Eyemouth. 

 Po długim oczekiwaniu w końcu dostałam zielone światło!

Musiałam przebrnąć przez dość długie formularze medyczne i wizyty u lekarzy, żeby udowodnić, że jestem zdrowa, sprawna i mogę nurkować. Musiałam przestrzegać wielu zasad opartych na wytycznych lekarzy z DDRC, którzy również czekali na wyniki moich zmagań. Musiałam sprawdzać poziom cukru godzinę przed, tuż przed i zaraz po każdym nurkowaniu. A potem znów godzinę później. Pod koniec moje palce były jak ze skóry! Ludzie szeptali o tej dziewczynie, która choruje na cukrzycę, nurkuje i (co nie jest zaskoczeniem) czuje się świetnie po każdym nurkowaniu!

Zdałam egzamin i natychmiast zostałam zapytana, czy zostanę instruktorką – z czego skorzystałam bez wahania!

Tuż przed ukończeniem 17 lat zdobyłam uprawnienia instruktora klubowego. Dowiedziałam się wówczas, że jestem jedyną w Wielkiej Brytanii i Europie instruktorką nurkowania z cukrzycą zależną od insuliny w wieku 17 lat. To było w 1996 roku i nie wiem, czy ten rekord nadal aktualny! Musiałam przestrzegać wielu zasad, ale stale przesuwałam granice – po to, żeby udowodnić, że osoba z cukrzycą niczym się nie różni od nikogo innego, jeśli chodzi o nurkowanie. Moja granica głębokości wynosiła 30 metrów, ale po lekkich namowach i kilku udanych nurkowaniach na 40 metrów oraz paroma na 50 metrów, żeby jeszcze bardziej udowodnić swój punkt widzenia, limit został zwiększony do 40 metrów. Zdobyłam uprawnienia techniczne do nurkowania na gazach oddechowych, dzięki czemu mogliśmy nurkować głębiej przez nieco dłuższy czas. Ponownie, nic nie stanęło mi na drodze! 

Moimi ulubionymi miejscami nurkowymi były wraki w Sound of Mull oraz w Scapa Flow na Orkadach. Nurkowałam za granicą, a kiedy tamtejsi instruktorzy zobaczyli liczbę moich nurkowań, odwiedzane miejsca i posiadane uprawnienia, przeglądali moje dzienniki nurkowe, uśmiechali się, po cichu zamykali książeczkę i oddawali mi ją ze słowami – to ty możesz zabrać nas na nurkowanie! To był fantastyczny czas.

Refleksje

Nurkowałam przez około 15 lat. Używałam wówczas penów insulinowych i mnóstwa nakłuć palca. Jeśli miałam hipoglikemię, nie wolno mi było nurkować tego dnia, więc w dni nurkowe celowo utrzymywałam nieco wyższy poziom cukru. Myślę, że przez te 15 lat miałam może ze 2 hipoglikemie! Czasami żałuję, że już nie nurkuję. Przeprowadziłam się na Hebrydy Zewnętrzne i po prostu nigdy nie miałam czasu, żeby wrócić pod wodę. W końcu zaczęłam prowadzić farmę ze swoim partnerem, a 4 lata temu powitaliśmy na świecie moją córkę. Mamy mnóstwo owiec, co nie pozwala mi się nudzić! 

Teraz korzystam z pompy insulinowej i systemu Dexcom G6, ponieważ mam znacznie lepszą kontrolę nad cukrzycą niż kiedykolwiek wcześniej. Nigdy nie pozwalałam cukrzycy mnie powstrzymać; pamiętam, jak podczas kursu przetrwania w szkole średniej powiedziano mi, że chyba nie dam rady zjechać na linie. Spojrzałam gniewnie na zaniepokojonego rodzica, który mi to powiedział, chwyciłam kask, a instruktor z uśmiechem pokiwał głową i tego dnia świetnie bawiliśmy się podczas zjazdów! Okazało się, że instruktor też chorował na cukrzycę typu 1! 

Moja wiadomość dla Ciebie

Nie daj się cukrzycy! Prawie zawsze da się robić to, o czym marzymy, bez przesadzania. Znamy swoje ciało i jego sygnały, i nikt nam tego nie odbierze. Nie przesadzaj jednak zbytnio, miej na uwadze swoje granice i ruszaj do działania!

Kat x

 

Ten wpis przesłała nam Kat, niesamowita dziewczyna z cukrzycą typu 1, która zmieniła europejskie normy i zasady nurkowe dla medykamentów. Kat jest inspiracją dla wszystkich diabetyków i – jak sama mówi – damy radę. Po prostu w siebie uwierz!

Poprzedni post
Następny post

2 komentarze

14 maja 2022 Charlene Hail

Cieszę się, że trafiłam na tę historię. To wielka ulga wiedzieć, że nurkowanie z cukrzycą jest możliwe i że szlak został przetarty. Mój syn zachorował rok temu, gdy miał 10 lat. Zawsze interesował się życiem morskim i kiedy urośnie, chce zostać biologiem morskim. Sprawdzałam dla niego różne podwodne atrakcje typu «pływanie ze zwierzętami» w oceanariach i wszędzie tam cukrzyca jest wymieniana jako powód do odmowy.
Chyba poszukam dla niego klubów płatkarskich Sub Aqua w Ayrshire, jak już trochę podrośnie. Dziękuję za podzielenie się tą inspirującą historią.

02 lut 2022 Diane Forrester

WOW, to najbardziej inspirująca historia, jaką kiedykolwiek słyszałam.
Co za dziewczyna i kobieta! Szkoda, że nie poznałam Twojej historii lata temu, to zmieniłoby moje życie.
Choruję na cukrzycę typu 1 od 29. roku życia i całe życie słyszałam, czego to nie wolno mi robić.
Teraz mam 64 lata i nie pozwalam, żeby cukrzyca rządziła moim życiem.
Dziękuję Ci za tę wspaniałą historię dla nas wszystkich, młodszych i starszych diabetyków. 😄
Pozdrowienia, Diane

Dodaj komentarz

Pamiętaj, że komentarze muszą zostać zatwierdzone przed publikacją.

Dzięki za subskrypcję!

Ten adres e-mail jest już zarejestrowany!

Kupuj zestaw

Wybierz opcje

Edytuj opcję
to tylko ostrzeżenie
Zaloguj się
Koszyk
1 sztuka
logo-paypal paypal