Moje napady cukrzycowe w kraju i za granicą – Type One Style
Przejdź do treści
Darmowa przesyłka priorytetowa od £25 🎁
Koszyk
1 sztuka

Historie o cukrzycy

Moje napady cukrzycowe w kraju i za granicą

Opublikowano: 28 kwi 2021, Autor: Charlie Cawsey

Niosono mnie na prowizorycznych noszach przez dżungle północnej Tajlandii i wsadzono na pakę ciężarówki. Nie wiedziałam, gdzie jestem ani co się stało…

Dwanaście lat temu postanowiłam spędzić miesiąc na podróżowaniu po Tajlandii. Cukrzycę zdiagnozowano u mnie, gdy miałam 11 lat, więc była już dużą częścią mojego życia i czułam się na siłach, żeby sobie z nią radzić podczas wyjazdu.

Zapisałam się na zorganizowany, grupowy trekking po dżungli w północnej Tajlandii. Obejmował on kilka dni wędrówki z noclegami w wioskach i u lokalnych mieszkańców. Drugiego dnia naszej wyprawy zatrzymaliśmy się w małej wsi. Pamiętam, że było tam niesamowicie duszno i bez przerwy się pociłam. Patrząc wstecz, nie dostosowałam dawek insuliny ani nie sprawdzałam poziomu cukru tak często, jak powinnam. Pamiętam też, że nie miałam ochoty na jedzenie i na kolację zjadłam tylko małą miseczkę ryżu.

Co było dalej

Teraz już nie pamiętam, co działo się tej nocy, ale ludzi wokół ogarnęła panika. Potem powiedziano mi, że miałam nocną hipoglikemię i napad drgawkowy związany z cukrzycą. Szybko poinformowano mnie, że wsadzono mnie na prowizoryczne nosze i niesiono przez dżunglę do drogi polnej, gdzie czekał pickup.

Na szczęście mój partner podróżował ze mną i trafiliśmy do małego szpitala w wiosce. Pojawiły się bariery językowe i bardzo trudno było wytłumaczyć, co mi się stało i że potrzebuję glukozy. Wtedy było już jednak za późno – zacząłem wymiotować i nic nie chciało zostać w żołądku. Przewieziono mnie więc do dużego szpitala w Chiang Mai, gdzie spędziłam 2 noce. Zrobiono mi rezonans magnetyczny, tomografię komputerową oraz mnóstwo badań, aby ustalić, co się stało. To wszystko wywołało ogromny stres i niepokój u mojego partnera oraz rodziny w domu.

Nigdy wcześniej nie doświadczyłam napadu cukrzycowego i nikt mi nie powiedział, że coś takiego może się zdarzyć! Dowiedziałam się, że w przebiegu cukrzycy mogą wystąpić napady drgawkowe, jeśli poziom cukru drastycznie spadnie. Nazywa się je napadami niepadaczkowymi. Taki napad może doprowadzić do śpiączki cukrzycowej, jeśli nie podejmie się natychmiastowego leczenia.

Od tamtego incydentu podróżuję sama znacznie częściej i o wiele bardziej dbam o kontrolę oraz dawkowanie insuliny, zwłaszcza kiedy odwiedzam cieplejsze kraje.

Ale na tym się nie skończyło

Jednak kilka tygodni temu obudziłam się i zobaczyłam obok łóżka dwóch ratowników medycznych.

Znowu nie wiedziałam, co się stało. Partner opowiedział mi, że w środku nocy zerwałam się z krzykiem i próbowałam uciec z pokoju. Nogi się pode mną ugięły i dwa razy upadłam na podłogę. Potem zaczęły się silne drgawki. Zamilkłam, zsiniałam i przestałam się ruszać. Włączyły się alarmy i mój partner od razu zadzwonił pod numer alarmowy. Otworzył moje drogi oddechowe, w tym momencie zaczęłam łapczywie chwytać powietrze. Przyjechali ratownicy i zrobili mi EKG oraz badanie saturacji krwi. Dostalam napój z glukozą, ale zaczęłam wymiotować. Podano mi więc zastrzyk przeciwwymiotny, żeby zatrzymać mdłości.

To zadziałało i na szczęście nie musiałam jechać do szpitala. Najbardziej szokujące jest dla mnie to, że używam systemu Dexcom G6 i pilnie śledziłam poziom cukru, przeliczniki węglowodanowe, dietę oraz aktywność. Z jakiegoś powodu alarm z systemu Dexcom nie obudził mnie tym razem tak, jak robi to zazwyczaj.

Systemy ciągłego monitorowania glikemii (CGM), takie jak Dexcom, są wspaniałe, ale ważne jest, aby nie polegać wyłącznie na nich. Trzeba mieć plan awaryjny na wypadek, gdyby przestały działać. Teraz mam też skonfigurowane alerty w systemie Dexcom, dzięki którym moi rodzice dostają powiadomienie, jeśli poziom cukru we krwi mocno spadnie.

Uznałam, że ważne jest uświadamianie ludzi w temacie napadów cukrzycowych – choć nie zdarzają się one często przy hipoglikemii, to jednak mogą wystąpić i mieć opłakane skutki. Podzieliłam się swoimi doświadczeniami na moim i mojego partnera Instagramie @typeonestyle.

Dziękuję za przeczytanie tego tekstu i mam nadzieję, że Ci pomógł!

Wiadomość od Emmy

Emma przeżyła ze swoją cukrzycą już wiele, czasem w naprawdę ekstremalnych warunkach. Wchodziła na góry, wędrowała przez australijski outback, a nawet miała napad cukrzycowy w środku dżungli. Choruje na cukrzycę od ponad 20 lat i doskonale zdaje sobie sprawę z ryzyka, jakie się z nią wiąże, ale żyje pełnią życia pomimo tego i stale przesuwa swoje granice. Życie na własnych warunkach to jej styl, a cukrzyca po prostu w tym towarzyszy.

Historia Emmy pokazuje, jak ważne jest przygotowanie się na niespodziewane spadki cukru, zwłaszcza w podróży, ale najważniejszy wniosek jest taki, że możesz robić to wszystko. Możesz uprawiać sporty ekstremalne, wędrować w pojedynkę i odkrywać świat. Cukrzyca w tym nie przeszkadza – ogranicza Cię tylko strach przed skokami i spadkami cukru.

Można się jednak przygotować, zaplanować wszystko i tego unikać. Strach przed konsekwencjami da się zastąpić pewnością siebie, znajomością własnego ciała oraz zaufaniem do siebie, że masz plan awaryjny, gdy sytuacja się skomplikuje.

Czasami popełniamy błędy i wyciągamy z nich wnioski. Emma nie planowała ani hipoglikemii w środku dżungli, ani nocnego napadu kilka tygodni temu, ale za każdym razem, gdy tego potrzebowała, miała wokół siebie sieć wsparcia.

Nasze życie należy do nas i nie powinniśmy pozwalać, aby cukrzyca ograniczała naszą wolność. 

 

O mnie

Cześć, mam na imię Emma i choruję na cukrzycę typu 1 już od 25 lat. Odkąd rok temu zaczęłam używać sensora CGM, lepiej kontroluję swoją cukrzycę. Zawsze ukrywałam chorobę i nie chciałam o niej rozmawiać z innymi. W zeszłym roku postanowiłam założyć konto na Instagramie: @insulem85 i teraz uwielbiam dzielić się doświadczeniami oraz rozmawiać ze społecznością diabetyków. To coś niesamowitego, mieć takie wsparcie na wyciągnięcie ręki. Szkoda, że nie miałam tego, gdy dorastałam z cukrzycą.

 

 

 

Poprzedni post
Następny post

1 komentarz

04 maja 2021 Marie Johnson

Emma to wielka inspiracja dla każdego, kto ma cukrzycę. Jej pozytywne nastawienie do wszystkiego, co robi, jest po prostu niesamowite. Opowiadanie swojej historii i dzielenie się nią pomoże tak wielu osobom nabrać pewności w radzeniu sobie z cukrzycą.

Dodaj komentarz

Pamiętaj, że komentarze muszą zostać zatwierdzone przed publikacją.

Dzięki za subskrypcję!

Ten adres e-mail jest już zarejestrowany!

Kupuj zestaw

Wybierz opcje

Edytuj opcję
to tylko ostrzeżenie
Zaloguj się
Koszyk
1 sztuka
logo-paypal paypal