Historia diagnozy Emmy – Type One Style
Przejdź do treści
Darmowa przesyłka priorytetowa od £25 🎁
Koszyk
1 sztuka

Historie o cukrzycy

Historia diagnozy Emmy

Opublikowano: 16 cze 2021, Autor: Charlie Cawsey

Zdiagnozowano u mnie cukrzyca typu 1, gdy miałam 11 lat.

Było to 25 lat temu, ale najbardziej pamiętam niesamowite pragnienie, które towarzyszyło mi przez miesiąc poprzedzający diagnozę. Pamiętam, jak w szkole prosiłam o wyjście, żeby napić się wody z poidełka (nie wolno nam było wtedy przynosić butelek z wodą do klasy). Był styczeń i było bardzo zimno. Pamiętam, jak stałam przy poidełku, starając się wypić jak najwięcej wody, a wciąż czułam, że nic nie piłam. Wracam potem do klasy tylko po to, żeby za 5 minut znowu musieć iść do toalety. Po wyjściu z toalety zatrzymywałam się przy poidełku, żeby ugasić pragnienie. I tak w kółko. Zazwyczaj chodziłam do toalety tylko podczas przerwy, więc to bardzo mnie stresowało. Pamiętam też, jak zostawałam po lekcjach na kółku netballu – czułam się tak zmęczona, że przez większość czasu musiałam siedzieć i odpoczywać. 

Poza tym w nocy bez przerwy wstawałam, żeby pić z kranu w łazience. Pamiętam też, jak po lekcjach poszłam do ośrodka sportowego obejrzeć lekcję pływania mojej siostry i poczułam, że potrzebuję czegoś zimnego i orzeźwiającego, więc poprosiłam o puszkę coli. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że przez to mój poziom cukru niebezpiecznie rośnie. W krótkim czasie bardzo schudłam i pamiętam, jak patrzyłam na swoje palce i widziałam, jak stały się malutkie!

Mama zapisała mnie do lekarza rodzinnego i zaledwie kilka sekund po wejściu do gabinetu powiedział mi, że mam cukrzyca typu 1. Pamiętam, że poprosił o próbkę moczu. Powiedziałam, że byłam w łazience tuż przed wejściem, a on odparł, że z ponownym pójściem nie będę mieć żadnego problemu! Miał rację! Poziom cukru był niebezpiecznie wysoki, a w moczu pojawiły się duże ilości ketonów. 

Skierowano mnie do szpitala, gdzie spędziłam tydzień, przyzwyczajając się do zastrzyków z insuliny i nowego stylu życia. Pamiętam, jak pielęgniarka pokazała mi strzykawkę i kazała poćwiczyć robienie zastrzyku w pomarańczę. Pamiętam, że igła wydawała mi się ogromna, a moje nogi były takie cieniutkie. Palce u stóp zaczęły mi się też zakażać. Miewam odmrożenia i zrobiły się bardzo bolesne oraz ropiejące. Lekarz bardzo się tym martwił i pamiętam wyraz troski na jego twarzy. Na szczęście udało się to wyleczyć, ale teraz wiem, dlaczego tak bardzo się przejmował! Po powrocie do szpitala szybko zauważyłam, że moje palce wracają do normalnego rozmiaru. Na szczęście w mojej szkole była jeszcze jedna dziewczyna z cukrzyca typu 1, więc pomogło mi to, że miałam z kim o tym porozmawiać.

 

Nikt nie mówił nam o liczeniu wymienników węglowodanowych ani o podawaniu insuliny przed posiłkiem. Jedyne, o czym mi powiedziano, to dawka do wstrzykiwania każdego dnia oraz to, że muszę sprawdzać poziom cukru we krwi w ciągu dnia. Było to trudne, a nauka wszystkiego od zera zajęła nam jako rodzinie mnóstwo czasu. Mam ogromne szczęście, że moja rodzina i przyjaciele pilnują mnie i interesują się moją cukrzycą. To bardzo pomaga, kiedy ludzie wiedzą, przez co przechodzisz każdego dnia.

Poprzedni post
Następny post

Dodaj komentarz

Pamiętaj, że komentarze muszą zostać zatwierdzone przed publikacją.

Dzięki za subskrypcję!

Ten adres e-mail jest już zarejestrowany!

Kupuj zestaw

Wybierz opcje

Edytuj opcję
to tylko ostrzeżenie
Zaloguj się
Koszyk
1 sztuka
logo-paypal paypal