Gdy u mojego dziecka zdiagnozowano cukrzycę typu 1
Historia Megan o diagnozie jej córki C
Moja 12-letnia córka C usłyszała diagnozę cukrzycy typu 1 w marcu 2021 roku. Mój mąż i ja byliśmy w całkowitym szoku. Najpierw myśleliśmy, że to dojrzewanie, potem przez utratę wagi podejrzewaliśmy zaburzenia odżywiania, aż w końcu padła diagnoza cukrzycy typu 1. W godzinach po usłyszeniu diagnozy i podczas długiej jazdy karetką do szpitala, gdzie mieliśmy uczyć się naszej nowej rzeczywistości, moja głowa i serce były pełne emocji i pytań. Zadawałam sobie pytanie, dlaczego nie przyszło mi do głowy, że to może być cukrzyca typu 1? Czułam ogromne poczucie winy, że tak długo zwlekałam z wizytą u lekarza.
Ale co to oznaczało dla C?
Wtedy zaczęłam się martwić o WIELKIE sprawy. Czy będzie mogła mieć dzieci? Czy będzie płacić wyższe ubezpieczenie na życie, bo choruje na cukrzycę, o którą nie prosiła i na którą nie ma wpływu? Czy bycie diabetykiem to za wielki bagaż dla jej przyszłej współlokatorki w akademiku? Jej przyszłego męża? A co z przymierzaniem sukienek na bal w przyszłości?
Czy będziemy musieli kupić taką, która ukryje sensor Dexcom? Albo czy nie dostanie wymarzonej sukienki, bo będzie obcierać sensor Dexcom? W głowie kłębi się tyle myśli.
Chcę, aby inni rodzice dzieci z cukrzycą typu 1, zwłaszcza ci, którzy dopiero usłyszeli diagnozę, wiedzieli, że te obawy są w porządku.
To normalne, że o tym wszystkim myślimy. 5 lat temu moja koleżanka przeszła przez to samo, gdy u jej 5-letniej córki zdiagnozowano cukrzycę typu 1. Powiedziałam jej, że jej córka może żyć i będzie żyć wspaniale. Zrobi wszystko, do czego jest stworzona, i wszystko to, co mogła robić przed chorobą.
Powiedziałam jej, że życie jej córki może nie wyglądać tak, jak sobie to pierwotnie wyobrażała, ale nadal będzie tym niesamowitym człowiekiem, jakim miała być, bez względu na cukrzycę typu 1. Dziś i każdego dnia od diagnozy mojego dziecka powtarzam to samo sobie.
Przesłanie
Historia Megan o diagnozie jej córki C pokazuje emocjonalną drogę, przez którą przechodzą rodzice. Cukrzyca typu 1 nie dotyka tylko pacjenta, ale całą jego rodzinę – zwłaszcza gdy pacjent jest taki mały. Jako opiekunowie musimy być silni dla naszych dzieci i podopiecznych, którzy odnajdują się w nowej rzeczywistości, ale pamiętajcie, że nie jesteśmy z żelaza. Zdrowie psychiczne dotyczy każdego. To zupełnie w porządku czuć się gorzej, kiedykolwiek tego potrzebujemy. Zawsze będziemy wspierać nasze dzieci i podopiecznych i to się liczy najbardziej. Koniec końców ludzie tacy jak Megan radzą sobie z codziennością, a efektem jest wspaniała i pełna miłości opieka. Niezależnie od tego, przez co przechodzisz, to tylko chwilowe i tak jak Megan dajesz radę!