Historia Julii
Opublikowano: 20 sty 2025,
Poznaj Julię, 21-letnią studentkę z Polski, która przekształciła diagnozę cukrzycy typu 1 w źródło inspiracji i wsparcia dla innych. Na TikToku, pod nazwą użytkownika @insulinodependente, Julia tworzy angażujące i wspierające filmy głównie dla dzieci i młodzieży żyjących z cukrzycą typu 1. Z ponad 61 000 obserwującymi i ponad 1,5 miliona polubień, jej treści głęboko rezonują w społeczności osób z cukrzycą.
Silna relacja Julii z jej publicznością pokazuje jej zaangażowanie w pomoc innym w radzeniu sobie z wyzwaniami związanymi z cukrzycą. Jej filmy nie tylko oferują praktyczne rady i emocjonalne wsparcie, ale także zapewniają poczucie przynależności i zrozumienia wśród widzów. W Type One Style jesteśmy dumni, że możemy podzielić się jej historią, świętując jej osiągnięcia i niezachwiane poświęcenie dla społeczności cukrzycy typu 1. Dołącz do nas, odkrywając historię Julii, jej wyzwania i głęboki wpływ, jaki wywarła.
«Zostałam zdiagnozowana na cukrzycę typu 1 w lutym 2009, trzy miesiące przed moimi piątymi urodzinami. Moje objawy zaczęły się kilka miesięcy przed diagnozą: ekstremalne pragnienie, utrata wagi, przewlekłe zmęczenie i częste oddawanie moczu – musiałam iść do toalety co pięć minut. Moja mama zabrała mnie do lekarza, który przeprowadził badania krwi i moczu.»
Gdy tylko otrzymaliśmy wyniki, natychmiast pojechaliśmy do szpitala. Poziom cukru we krwi wynosił około 1000 mg/dL (55,51 mmol/L) i miałam kwasicę ketonową. To doprowadziło do śpiączki.
Po półtorej tygodnia obudziłam się. Wszystko, co pamiętam, to ekstremalny głód – byłam taka zdesperowana, że zaczęłam gryźć nogi od stołu. Teraz się z tego śmieję, ale wtedy to był koszmar.

Gdy opuściłam szpital, dostałam peny insulinowe i glukometr. Pompy insulinowe nie były szeroko dostępne, a CGM-y nie były tak zaawansowane jak dzisiaj, więc jedyną opcją było kilkakrotne nakłuwanie palców każdego dnia i zapisywanie wyników w dzienniczku.
Po jakimś czasie dostałam swoją pierwszą pompę insulinową (nie mogliśmy jej zdobyć w moim kraju, więc musieliśmy ją kupić) i wszyscy byli zachwyceni. Ale życie nie było takie kolorowe, jak się wydawało.
Gdy poszłam do pierwszej klasy, mój cały świat się zmienił. Byłam okrutnie dręczona z powodu cukrzycy. Dzieci mówiły, że je zarażę, śmiały się ze mnie, gdy wracałam do domu, a co gorsza, ich rodzice też w tym uczestniczyli. Musiałam zmienić klasę, a w końcu też szkołę.
W międzyczasie zdiagnozowano u mnie również celiakię.
Z powodu dręczenia i tego, że nie potrafiłam zaakceptować przewlekłej choroby, przestałam regularnie sprawdzać poziom cukru – czasem robiłam to raz dziennie lub co trzy dni – i często pomijałam dawki insuliny. Nienawidziłam swojej cukrzycy. Nienawidziłam siebie za ryzykowanie zdrowiem i życiem, ale wszystko było przytłaczające.
@insulinodependente smutne, ale prawdziwe #cukrzyca #cukrzycatypu1 #cukrzyk #pompainsulinowa #dlaciebieシ #dlaciebie ♬ bringing the era back yall - chuuyas gf
Do 2022 roku kwasica ketonowa zdarzyła mi się cztery lub pięć razy.
Wszystko się zmieniło, gdy poznałam innych diabetyków i zdałam sobie sprawę, że nie jestem sama w tej drodze. Zobaczyłam, że każdy z cukrzycą typu 1 mierzy się codziennie z podobnymi wyzwaniami. Wszyscy po prostu próbujemy przetrwać i idziemy tą samą ścieżką.
Cukrzyca zostanie z nami na zawsze, więc musimy przestać widzieć w niej wroga i zacząć traktować ją jak przyjaciela. Musimy skupić się na pozytywnych rzeczach, które nam daje.
Kiedy czuję się przygnębiona lub mam wypalenie cukrzycowe, zadaję sobie te pytania: Czy miałabym tak silną społeczność, gdyby nie cukrzyca? Czy byłabym tak empatyczna? Czy pomogłabym tylu ludziom?
Teraz widzę moją chorobę jako bliskiego przyjaciela, jestem wdzięczna za społeczność, którą mi dała, i za całą nową technologię. Podróż z cukrzycą typu 1 sprawiła, że uczę się, aby zostać psychodiabetologiem.»
W Type One Style jesteśmy niezwykle dumni z Julii za to, że odważnie dzieli się swoją historią z cukrzycą typu 1. Jej opowieść pokazuje odporność i siłę, które płyną z radzenia sobie z życiowymi wyzwaniami. Julia nie tylko ogarnęła trudności związane z zarządzaniem przewlekłą chorobą, ale też przekuła swoje doświadczenia w szansę na pomaganie i inspirzenie innych.
Życie z cukrzycą typu 1 to wielkie wyzwanie, a historia Julii pokazuje, jak ważne jest wsparcie społeczności i własna odwaga. To, że tak otwarcie mówi o swoich trudnościach i sukcesach, daje nadzieję oraz otuchę każdemu, kto czuje się samotny lub przytłoczony chorobą.
Kolejne kroki do wsparcia i rozwoju: Dołącz do społeczności online dla diabetyków (DOC): udzielaj się na platformach takich jak Beyond Type 1 czy Children with Diabetes, gdzie połączysz się z ludźmi, którzy rozumieją Twoje doświadczenia i mogą zaoferować wsparcie. Edukacja i rzecznictwo w cukrzycy: poznawaj zasoby organizacji takich jak Diabetes UK, które zapewniają materiały edukacyjne oraz nowinki o badaniach i opiece. Wsparcie psychologiczne: jeśli emocjonalna strona życia z cukrzycą daje Ci się we znaki, rozważ rozmowę z profesjonalistą, na przykład z lekarzem. Lokalne grupy wsparcia: poszukaj spotkań grup wsparcia w okolicy lub bierz w nich udział.
