Od trudności do wsparcia: inspirująca historia Julii z cukrzycą typu 1

Po półtora tygodnia obudziłam się. Pamiętam tylko wilczy głód – byłam tak zdesperowana, że zaczęłam gryźć nogi od stołu. Teraz się z tego śmieję, ale wtedy to był koszmar.
Gdy wyszłam ze szpitala, dostałam peny insulinowe i glukometr. Pompy insulinowe nie były ogólnodostępne, a sensory CGM nie były tak zaawansowane technologicznie jak dziś, więc jedyną opcją było kłucie palców kilka razy dziennie i zapisywanie wyników w dzienniczku glikemii.
Po jakimś czasie dostałam swoją pierwszą pompę insulinową (nie mogliśmy jej zdobyć w naszym kraju, więc musieliśmy ją kupić) i wszyscy byli zachwyceni. Ale życie nie było takie kolorowe, jak się wydawało.
Kiedy poszłam do pierwszej klasy, mój cały świat się zmienił. Przez cukrzycę spotkał mnie poważny hejt. Dzieci mówiły mi, że je zarażę, śmiały się ze mnie, gdy wracałam ze szkoły, a na domiar złego ich rodzice też dołączyli do drwin. Musiałam zmienić klasę, a w końcu w ogóle szkołę.
@insulinodependente smutne, ale prawdziwe #cukrzyca #cukrzycatypu1 #cukrzyk #pompainsulinowa #dlaciebieシ #dlaciebie ♬ bringing the era back yall - chuuyas gf
Po drodze zdiagnozowano u mnie również celiakię.
Z powodu dręczenia i mojej nieumiejętności zaakceptowania, że mam przewlekłą chorobę, przestałam regularnie sprawdzać poziom cukru we krwi – czasami tylko raz dziennie albo nawet co trzy dni – i często pomijałam dawki insuliny. Nienawidziłam swojej cukrzycy. Nienawidziłam siebie za ryzykowanie zdrowiem i życiem, ale wszystko mnie przytłaczało.
Do 2022 roku kwasica ketonowa zdarzyła mi się cztery lub pięć razy.
Wszystko się zmieniło, gdy poznałam innych chorych na cukrzycę i zrozumiałam, że niejestem sama w tej drodze. Zauważyłam, że każdy z cukrzycą typu 1 mierzy się codziennie z podobnymi wyzwaniami. Wszyscy po prostu staramy się przetrwać i każdy z nas idzie tą samą ścieżką.
Cukrzyca zostanie z nami do końca życia, dlatego musimy przestać postrzegać ją jako wroga, a zacząć traktować jak przyjaciela. Musimy skupić się na pozytywnych aspektach, jakie nam daje.
Kiedy czuję się źle albo dopada mnie wypalenie cukrzycowe, zadaję sobie pytania: Czy miałabym tak silną społeczność, gdyby nie cukrzyca? Czy był(a)być tak empatyczna, gdyby nie cukrzyca? Czy pomogłabym tylu osobom, gdyby nie cukrzyca?
Teraz postrzegam moją chorobę jako kochanego przyjaciela, jestem wdzięczna za społeczność, którą mi dała, oraz za wszystkie nowe technologie. Moja droga z cukrzycą typu 1 sprawiła, że zostałam psychodiabetologiem. "

- Dołącz do społeczności internetowej osób z cukrzycą (DOC): Korzystaj z platform takich jak Beyond Type 1 oraz Children with Diabetes, gdzie możesz skontaktować się z ludźmi, którzy rozumieją Twoje doświadczenia i mogą zaoferować wsparcie.
- Rzecznictwo i edukacja w cukrzycy: Odkrywaj materiały od organizacji takich jak Diabetes UK, które oferują edukację, rzecznictwo oraz nowinki o badaniach nad cukrzycą i opiece.
- Wsparcie zdrowia psychicznego: Jeśli zmagasz się z emocjonalną stroną życia z cukrzycą, rozważ skorzystanie z pomocy profesjonalisty, na przykład rozmowę z lekarzem.
- Lokalne grupy wsparcia: Poszukaj lokalnych spotkań grupy wsparcia dla osób z cukrzycą lub weź w nich udział, aby podzielić się swoimi doświadczeniami i uczyć się od innych w przyjaznej atmosferze.
